Hart in Mozambique

Kind in de hand tekst


Ik ben Laura Dijkhuizen en werk bij het Evangelisch College als coördinator van de opleiding Missionair Werk. Ondertussen al 27 jaar getrouwd met Harrie en we hebben samen zes dochters. 
De jongste 3 zijn geadopteerd uit het land Mozambique.
Helaas overleed ons eerste adoptiekindje, Raquel, één dag na de adoptie. Zo maakten wij aan den lijve mee wat het betekent om een kind te verliezen zonder dat er onderzoek naar de oorzaak wordt gedaan.

Bijna elk gezin in Mozambique verliest kinderen door ziekte, ongelukken of soms door bepaalde rituelen waar wij niets van snappen. Door het verlies van ons vijf maanden oud dochtertje kunnen wij meevoelen met de onmacht die dit geeft.
Deze onmacht is één van de redenen geweest om in mijn studie theologie in te zoomen op culturele en religieuze praktijken in Afrika en dat heeft mij naast de ervaringen die ik tijdens mijn vele reizen heb opgedaan een schat aan kennis opgeleverd.

Wat is Stichting Sarinha?

 

Sarinha betekent ‘kleine Sara’ in het Portugees. En Sara betekent: prinses!

 

Wat is Stichting Sarinha?

 



Nadat onze eerste adoptiekindje overleed, hebben wij in 2001 twee andere meisjes kunnen adopteren. Een heel bijzonder verhaal dat ik heb opgeschreven in mijn boek Kus van Afrika. Daarin staat trouwens ook alles over de eerste jaren van stichting Sarinha.
Toen onze meisjes vijf jaar in Nederland waren, wilden we om dat te vieren ook iets doen voor de kinderen in Mozambique. Na lang nadenken en zoeken kwamen wij terecht in een district waar bijna geen ontwikkeling geweest was na de burgeroorlog omdat hier een kamp van de rebellen zat. Er was dringend hulp nodig en daarvoor zijn wij stichting Sarinha gestart om eten uit te delen op een klein schooltje in het dorpje Toi. Zo gemakkelijk als ik het hier vertel, ging het natuurlijk niet.


.

Er waren allerlei hindernissen, maar we hebben uiteindelijk van 2008-2013 elke schooldag 700 kinderen van voedsel, kunnen voorzien. Dit werd in Mozambique helemaal verzorgd door Mozambikanen samen met de leraren van de school en de ouders. In die tijd is er met financiële hulp uit Nederland een school gebouwd in een dorpje verderop en ook daar werden maaltijden verstrekt. Helaas is het project na vijf jaar gestopt omdat de overheid de voedselhulp zelf wilde uitvoeren (en uiteindelijk niet deed) maar we zijn in dit afgelegen gebied nog wel actief door elke maand een soort kinderkerk te organiseren en we sponsoren jongeren voor het volgen van een beroepsopleiding.
Een leuk weetje: Sarinha betekent ‘kleine Sara’ in het Portugees. Sara is één van onze adoptiedochters en haar naam betekent zoals jullie misschien wel weten: prinses!

 

 

 

 

Chico wil graag een school starten in Beira. Kun je daar wat meer over vertellen?

 

Chico en Sylvia Nhamauta


Vanaf het eerste begin van Sarinha werken wij samen met Chico en Sylvia Nhamauta. Naast collega’s zijn ze ook mijn vrienden geworden en de laatste jaren logeer ik altijd bij hen als ik naar Mozambique reis. Chico en onze andere medewerkers hebben een hart voor kinderen. Hij heeft zelf lange tijd geen onderwijs kunnen volgen vanwege de burgeroorlog. Daarom is hij ook supertrots dat zijn jongste broer Sebastião een universitaire graad heeft en lesgeeft op allerlei scholen. Hij is zelfs al directeur van een middelbare school geweest. Chico heeft ondertussen zijn onderwijsachterstand ingehaald en weet dus hoe belangrijk het is dat kinderen naar school kunnen gaan.

 

Stuk land


In 2011 heeft Sarinha een stuk land kunnen kopen in een klein dorpje onder de rook van Beira: Inhamizua. Op dat land willen we een onderwijscentrum bouwen voor jongeren. Maar de wijk waarin het land ligt, groeit enorm en er komen steeds meer gezinnen met jonge kinderen. Maar er is geen school in de buurt. Daarvoor moeten ze vijf kilometer lopen en één van de gevaarlijkste wegen van Mozambique oversteken. De bewoners van de wijk hebben daarom aan Chico gevraagd of er op dat stuk land ook een basisschool gebouwd kan worden.

 

School


Samen met Chico hebben we dat onderzocht en willen we dit graag voor de lokale bevolking realiseren. Het zal een christelijke school worden, dat is niet zo gewoon in Mozambique want alle overheidsscholen zijn neutraal of beter gezegd: communistisch (erfenis van de burgeroorlog). De school zal dan ook op een natuurlijke manier een christelijk getuigenis in een niet christelijke omgeving worden. Sebastião heeft toegezegd om de dagelijkse leiding over deze school te willen nemen.

 
 

 

 

Jongeren ontwikkelen


Naast het ondersteunen van kinderen, biedt Sarinha ook allerlei mogelijkheden aan jongeren om zich te ontwikkelen. Zo zijn hebben al ruim 250 jongeren onze cursus fundamenten van het christelijk geloof gevolgd en ontdekken zij door seminars en outreaches wie ze zelf zijn en wat het geloof voor hen betekent. Deze ontwikkeling zie ik ook in Nederland. Jongeren hebben het nodig om te ontdekken wie ze zijn. Daar zijn ongelooflijk veel mogelijkheden voor, veel meer dan in Mozambique.
Maak een reis waarin je iets kunt proeven van een ander cultuur, jezelf wegcijfert om samen met anderen iets te betekenen en daarnaast ook nog eens dag en nacht in een groep alles deelt, dat verandert je voor altijd. Het is niet zo dat we geen mensen in Mozambique hebben die de school kunnen bouwen.

 

 

Met jouw hulp?


Het is wel zo dat we enorm graag een uitwisseling zien tussen jongeren hier en in Mozambique om samen te bouwen en samen op te trekken. Daarnaast geloven wij dat door de mogelijkheden die Livingstone biedt, ons netwerk wordt vergroot om ook werkelijk dit prachtige project waar te kunnen maken. Trouwens we moeten ook echt gaan starten met bouwen, want ons ‘leeglandvergunning’ (mijn eigen term) is afgelopen. Deze moet komende maanden worden omgezet in een bouwvergunning, maar dat kan alleen maar als we daadwerkelijk aan de slag gaan. En dat doen we graag met jullie!

Bekijk de details van de reis naar Mozambique op onze website. 16 juli – 3 augustus 2016

 
Bron: Eerder gepubliceerd op de site van Livingstone